Ljóð eftir Elísabetu Þorgeirsdóttur
Rauð og gul standa þau,
meðan kuldinn eykst,
trén, sem í sumar voru svo græn.
Laufin fjúka um göturnar
fyrir svölum haustvindinum
meðan við kveikjum rafmagnsljósin
og búum okkur undir vetrarhretin.
Undir snjónum ætlar rótin að lifa
til að bera blómin sín í vor.
Langan vetur ætlum við að starfa
og bera okkar blóm;
blóm sem eiga sér rætur
djúpt handan við haustvind og snjóbyl
í heiðríkju tryggðar og hlýju.
Elísabet Þorgeirsdóttir
Ljóð eftir Finn Torfa Hjörleifsson
Bréf til Hallgríms
Út vildi ég ganga með þér Hallgrímur undir blæ himin blíðan. En sá er hængur á eins og þú veist að ég er fæddur í skuld og löngu komin í vanskil. Auðvitað vildi ég eins og þú vinna sælan sigur og fá bæði dýrðarkórónu og réttlætisskrúða, ef ég bara mætti trúa því að mér yrði greiddur vegur inn í ríkið þar sem þú syngur lausnara þínum heiður. Eins og fleiri skuldarar nú um stundir er ég orðinn úrkula vonar um greiðsluna. En mikið væri nú samt gaman að ganga með þér undir blíðan blæ.
Haustin
Það er ekki einleikið með haustið:
Ég er nýbyrjaður að hlakka til vorsins
Þegar haustið er skyndilega allt í kringum mig
Haustið er hamhleypa
Það kallar mig til úr ýmsum áttum:
blátt berjahaust
gult skógarhaust
bleikt mýrarhaust
grátt smalahaust
og fjallahaust með hvítar húfur
Ég gegni kallinu
Hleip á eftir öllum haustunum
Um mýrar skóga og fjöll
Og segi þeim að flýta sér
Svo að ég geti aftur farið að hlakka til vorsins
Góumýrar
Gaddur á mýrum
snjóföl í sinu
Frostbitið kjarr
í lágu skini
Ég kanna land
og ljósbrigði veðurs
og finn:
Í spor mín gengur vor
með nál í sinu
brum á kvisti
og háa sól
Söngur
Sá sem hefur heyrt músarindil syngja
Gleymir því seint
Ég er alltaf að bíða eftir að hann komi
Í garðinn minn
Til að syngja
Tvisvar hefur hann komið
Þessi litli mikli söngvari
En hann söng ekki
Flögraði laumulega í þéttu barri trjánna
Og hvarf án þess að syngja
Þegar ég er alveg einn heyri ég sönginn
Jafnvægi
Hér er allt eins og á að vera
Ey þar og nes hér
Og vík milli vina
Þrestir í görðum
Sendlingar í fjörum
Æðarfugl í eynni
Allir fuglar þurfa að komast af
Og hafa skipt milli sín gæðunum
Sem við menn kunnum ekki lengur
Ljóð eftir Guðrúnu Gunnarsdóttur
Sýndarvor
Það rifaði í augu litbrigða fugla vorsins
þeir vildu teygja flugfjaðrir
snerta ómstrengi
Þá breiddi vængur snæfuglsins úr sér
féll niður
Allt varð hvítt og hljótt
Rökkvi frá Kirkjubæ
Blakkurinn prúði
með blik í auga
ungur mér gefinn
óskrifað blað
Svifléttur fjaðrandi
fyrirheit gaf
Fulltaminn gæðingur
fótviss ganghreinn
gleðigjafi hjartfólginn
Tókst svífandi stökkið
inn í sólskinið - sólskinið
Bylgjandi faxið prúða
brokkið- töltið- skeið
fetið dúnmjúka
mér gefið
Árin liðu ógleymanleg
allt hefir sinn tíma
einnig við saman
Haustaði að
fallin vinur foldu hulin
Tókst svífandi stökkið inn í sólskinið- sólskinið
Ljóð eftir Snjólaugu Guðmundsdóttur
Mynd
Að vakna og
sjá sólina
leika í trjánum
þröst sitja á grein við gluggann
er ljóð um vorið
Morgunstund
Ég gekk út í garðinn minn í morgun
með fangið fullt af þvotti
Golan lék sér við gróðurinn
Niður árinnar glitraði í sólinni
Ég brosti til blómanna
hengdi þvottinn á snúruna
og gekk inn í húsið mitt
með fangið fullt af birtu
er ljóð um vorið
Þuríður J. Kristjánsdóttir
Haust
Ég lít með trega
á laufin falla.
Ég heyri álengdar
haustið kalla:
Morgunhéla
myrkrar nætur,
höfgur ekki
þá himin grætur
Landið engist
af leyndum kvíða
er fyrstu hretin
um foldu líða,
undankoma
er engin til,
þú flýrð ei vetur
með frost og byl.
Það lögmál alheims
ljóst mér er
að allt sem fæðist
ber feigð í sér,
um hnignun vitna oft
hárin grá,
um hverfuleik sumarsins
hélustrá.
En lífsins hringrás
er líka skýr,
það alheimslögmál
í öllu býr:
Fyrst haust, þá vetur
með héluspor,
en eftir vetri
er aftur vor.
Þorsteinn frá Hamri
Til einhvers
Til einhvers mun það komið að eiga við þig leik
mitt unga veika hold
þú ægilega veröld með andlit svört og bleik
og orma í þinni mold.
Til einhvers mun það komið að eiga með þér stríð
sem ómaks virði sé
með fylgi þeirra mörgu sem fram á mína tíð
voru festir upp í tré.
Til einhvers hef ég lagt í svo langa hrakningsferð
sem lamar senn mitt hold
Því virðist skipta hið eina: að ég verð
að engu í þinni mold.
Jónas Árnasson
Haust
Norðan frá heimskauti yfir oss dimmuna dregur
veturinn kaldur og argur og ófrýnilegur.
---
Skýbólstrar þérttast og þröngva sér niður með Oki
landgolan blíða er orðin að andskotans roki.
---
Blóm eru fölnuð og fokin sem hvert annað glingur,
beljurnar leika ekki lengur við hvurn sinn fingur.
---
Oss finnst þó bændunum sumum að bættur sé skaðinn,
lóan er komin, en Flosi er kominn í staðinn.
